سرعت سفينه فضايى با نيروى جاذبه زمين ، يك تعادل بوجود مىآورد كه مانع از سقوط فضاپيما ( بعد از خروج از سفينه ) مىشود و نبايد تصور كرد كه در سفينه فضايى ، يا خارج از آن فضاپيمايان ديگر تحت تأثير قوه جاذبه نيستند . وابستگى نيروى جاذبه يا ماده ، بر طبق علم فيزيك ، آن قدر زياد است كه اگر نيروى جاذبه از ماه گرفته شود ، ماده باقى نمىماند و محال است كه يك موجود جاندار ( و بىجان ) يك لحظه بعد از قطع امواج نيروى جاذبه باقى بماند . اين‌ها بود ماحصل نظريه دانشمندان فيزيكى قرن نوزدهم و قرن معاصر راجع به زمان و مكان . اكنون اگر ما اطلاع حاصل كنيم كه مردى در دوازده قرن و نيم پيش از اين ، همين نظريه‌ها را در مورد زمان و مكان ابراز كرده آيا شايسته نيست كه به او آفرين بگوييم و وسعت انديشه او را مورد تحسين قرار بدهيم ؟ اين مرد جعفر صادق ( ع ) است كه در نيمه اول قرن دوم هجرى راجع به زمان و مكان نظريه‌هاى ابراز كرده كه با نظريه‌هاى امروزى مطابقت مىنمايد . با اين كه در نظريه‌هاى جعفر صادق ( ع ) راجع به زمان و مكان هيچ يك از اصطلاحات و فرمول‌هاى علمى امروزى نيست مىتوانيم كه گفته او را با نظريه‌هاى جديد تطبيق نمائيم . جعفر صادق ( ع ) مىگويد كه زمان بذاته ، وجود ندارد و فقط بر اثر احساسات ما ، براى ما داراى موجوديت مىشود و براى ما عبارت است از فاصله بين دو واقعه . روز و شب ، بنابر نظريه جعفر صادق ( ع ) شاخص اندازه‌گيرى زمان